Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Gezellig hoor, zo’n barbecue op vrijdagavond. Shaslikje (schrijf je dat zo?), sateetje, roseetje, spiesje met grote garnalen. Nog een roseetje, wat salade, paar olijfjes, pittige pepertjes met kaasvulling (mijn absolute favourites!) en een roseetje.

De barbecue bij M. en R. te D was übergezellig, maar na een alcoholloze zomer in het Islamitische Midden-Oosten ligt de kater op het gemakje om de hoek te wachten. Aj, aj. Wat moest dat zaterdags om 12.00 uur worden met m’n tenniswedstrijd?

Vriend Para Cetamol deed wonderen en ik won met 6-0, 6-0. Dat krijg je als je in de laagste speelsterkte inschrijft. Lafjes hè.

Zachtoranje, donkeroranje, terra, paarsgrijs, groengrijs, blauwgrijs, muisgrijs, lichtroze, lila, fuchsia, rozerood, bordeauxrood. Grijs naast fuchsia, oranje naast grijs, antraciet naast turqoise.

Hoe ziet het eruit bij daglicht, hoe bij avondlicht, hoe bij lamplicht, hoe in de zon, hoe in de schaduw. Hoe staat het bij de donkere muur met glimmertjes, hoe bij de lichthouten vloer, hoe bij de witte tafel en kasten, hoe bij het koeienvel op de grond.

Ik word gek!

Van het kiezen van een kleur voor mijn bankstellen.

Op het dooie akkertje kuier ik naar de stationswinkel waar ze tijdschriften verkopen. Ik laat m’n blik over alle titels glijden en kies het tijdschrift dat deze week maar 1 euro kost. We moeten toch op de kleintjes letten immers. Ik kuier verder via een colaatje light naar het perron. De trein arriveert keurig op tijd. Ik kies een plaatsje uit: níet naast die slapende meneer met z’n eveneens slapende, bijna kale, hond.

Drankje, boekje. Rustig blader ik het boekje eens door tot mijn oog getroffen wordt door een wel erg bekend beeld. De mode-reportage is er één met stippen en strepen. Tot zover niets bijzonders: de ene keer noemen ze het nautisch, de keer erop heet het polkadot. Het ligt er maar aan welke kleur je het neemt. Maar nee, het gaat om de achtergrond. De reportage is opgenomen in Petra! Ik weet het zeker. De kloof, de opvallend gekleurde rotspartijen, de uitgehouwen graftombes. Dit kan niet missen!

Vergelijk onderstaande foto’s maar eens:

Magistraal toch? Vreemd genoeg staat nérgens waar de foto’s zijn opgenomen. Ik zeg je: dan laten ze daar bij de redactie toch een kans liggen om de lezer enigszins bij te scholen in cultureel opzicht.

Verrijkend hoor, zo’n reis…

Heeft u het gemerkt?

Is het u opgevallen?

Dat ik weer aan het loggen ben?

Goed hè?

Zo, dit was een weekendje kneuterig thuis in Breda. Niets groots en meeslepend. Niets verre reizen en heftig ambitieuze baan. Nee hoor. Gewoon even naar de kapper met zus. Hapje eten bij broer en gezin. Dvd’tje, wat snoertjes verleggen, wasje opruimen. Niks hoogdravends.

Behalve dan mijn nieuwe kapsel. Dát is me toch een partij kek. Met een lokje hier en wat lagen daar en verschillende kleurtjes en hier en daar een slag. Helemaal geweldig. Naar gevolg is de drang om in elke ruit en elke spiegel te kijken, maar de ervaring leert dat we daar vanaf gaan komen.
Rest mij nog één angst. Morgen moeten de haren gewassen worden, morgen spoel ik de vaardige hand van Mariëlla de kapster eruit. En de grote vraag is: krijg ik het nog zoals zij het bedoeld had?

Ik hoop dat ik vannacht kan slapen.

Trusten!

Het moet mijn plekje worden. De vervanging van mijn oude, vertrouwde Klippan. Een knusse zetel om boekjes in te lezen, om me op te krullen en een dvd’tje te kijken. Ten faveure van mijn persoonlijke troon moet het idee van de witte leren bank wijken en dat wil wel wat zeggen. Maandenlang bepaalde namelijk deze bank mijn huiskamer-inrichtingsplannen. Nu dus niet meer, want zeg nou zelf wat moet een knusse liefdeszetel naast zo’n strak modern lederen zitgevaarte? Niets lijkt me. En het lijkt me interieurtechnisch onmogelijk om een liefdeszeteltje te kopen in leer. Daar gaat niemands hart sneller van kloppen.

Nee… mijn liefdeszetel moet echt van stof zijn. En het liefst ga ik alleen in mijn liefdeszeteltje zitten. Je zou misschien anders verwachten, gezien de eigennaam van dit meubel, maar het wordt helemaal mijn ‘spot’. Alleen als mijn lief héél lief is, mag hij samen met mij in het bankje zitten. Die andere bank, niet die leren, maar die andere die wél bij de liefdeszetel past, dáár mag hij op zitten. Die koop ik voor hem.

In interieurtermen heet mijn liefdeszetel natuurlijk geen liefdeszetel. Nee, dat zou voor geen meter verkopen. Ik koop een loveseat. Een mini-bankje. Ongeschikt voor twee onbekenden die er samen op zouden willen zitten. Een relatief veel te duur bankstel. Maar ik verlang er al jaren naar, dus hij gaat er komen al moet ik m’n hele interieur ervoor aanpassen.

Tjonge, wat moet een mens zich toch vaak ergens overheen zetten. Bijvoorbeeld een logje schrijven op een site die sinds de vernieuwing (ja, ik wéét dat die al lang geleden is, maar… ik heb er nooit aan kunnen wennen. Vooral foto’s invoegen is een drama.) niet meer aansluit bij mijn computervaardigheden.

Of wat dacht je van de schoonmaakdrempel. Ja, ik ga nu écht stofzuigen. Echt waar.

Of het kopen van twee bankstellen: welke model, welke kleur, welke stof, welke prijs? Halleluja: en dan neem ik al mijn toevlucht tot een winkel waar ze maar keus hebben uit 5 modellen. Beschaafd toch? Wat dat betreft zijn die mega-woonboulevards niet aan mij besteed. Behalve Ikea natuurlijk, want als je daar kind aan huis bent, schrikt een Billy meer of minder je niet meer af.

Trouwens. Nu we het toch over wonen hebben. Heeft u wel eens gordijnen gekocht? Dat is ook zo’n hel.

En dan zit ik lekker thuis op mijn oude Ikea-klippan en dan is die drempel om ervan af te komen huizenhoog, torenhoog. Ik nestel me nog eens lekker in m’n kussens, zet mijn mega-tv aan en verschans me achter m’n drempel. Heerlijk: morgen is er weer een dag.

Ik ben weer thuis. Het hete Midden-Oosten is verruild voor de weldadige Nederlandse koelte. Jawel, beste lezers, koelte kan een weldaad zijn. Onthoud dat maar als u loopt te mopperen op het Nederlandse weer. Gisteren de eerste voorzichtige stappen gezet in het werkende leven. Nog niet echt veel werk, dus vandaag ‘werk’ ik maar even thuis.

De tas is uitgepakt, het woestijnzand is uit de bloesjes gewassen en de foto’s zijn ge-upload. Hoog tijd dus om u te laten meegenieten van een kleine selectie. Geniet er dus maar van! (Dan geniet ik nog even na.)                                                                                                                               

Korte omschrijving in volgorde van verschijnen:
1.  Ezeltje in Petra (Jordanië)
2.  Grootste steen van de wereld in Baalbek (Libanon)
3.  Kameel (stiekem een dromedaris) op de weg van Kerak naar Petra (Jordanië)
4.  Detail klooster in Petra (Jordanië)
5.  Klooster Petra (Jordanië)
6.  Gekleurde rotspartij Petra (Jordanië)
7.  Zonsondergang Wadi Rum (Jordanië)
8.  Schatkamer Petra (Jordanië)
9.  Bedoeïnenjongetje in Petra (Jordanië)
10.Onderwaterwereld van de Rode Zee te Aqaba (Jordanië)

Zo, dat was het voor nu. Er zijn nog meer zaken die m’n aandacht opeisen, zoals m’n tenniswedstrijd van vanavond, dus het wordt hoog tijd dat ik even een balletje tegen een muur ga slaan om te oefenen. Mazzel!

Speciaal voor C. te H. in Nederland die het momenteel nogal zwaar heeft…

Vandaag is het vrijdag en dag 8 in Syrie. Er is in de Islamitische wijken bijzonder weinig te doen, omdat het dan ‘zondag’ is als het ware. N. en ik hebben al veel gezien van Syrie. Veel moskeeen, burchten, souks en heel veel gesluierde vrouwen. Ik moet heel eerlijk zeggen dat het niet meevalt om te zien dat zoveel vrouwen hier zichzelf compleet (en dan overdrijf ik niet) bedekken. Als toeriste heb ik er niet zo heel veel last van, behalve als ik een moskee wil bezoeken. Dan mag ik een zeer benauwd, synthetisch gewaad aan waarin je je helemaal een slag in de rondte zweet.

Syriers zijn hartstikke gastvrij. Natuurlijk willen ze je in de souk wel wat verkopen, maar echt belaagd voelen we ons niet. Op straat bekijken de Syriers ons net zo hard als wij hen bekijken. Vooral de kindertjes vinden ons reuze interessant.

Tot nu toe zijn we gestart in Damascus, daarna gingen we richting het noorden. We waren in Hama, Lattakia en nu zijn we in Aleppo. Aleppo heeft werkelijk een prachtige souk. Heel druk, smalle straatjes, mooi uitgedoste winkeltjes, ezeltjes in de straten. Ja, dit is wel het Arabie wat ik me had voorgesteld. Ook de citadel in Aleppo die we vanmorgen bezochten was erg mooi. Iets minder Romeinse en Byzantijnse invloed en wat meer Arabische invloed dan de burchten die we tot nu toe bezochten (pin me hier niet op vast; puur persoonlijke ervaring).

Tot slot: het is enorm heet hier. Dat vinden de Syriers zelf ook. Zelfs onze ‘ mr. guide’ had het vandaag warm. Hij vreest net als wij de ‘global heating’. Nu duiken we de woestijn (!) in naar Deir el Zor en Palmyra (stad van de palmen). Spannend hoor. Over 4 dagen reizen we dan weer richting Damascus om vanuit daar, na de nodige inkopen, af te dalen richting Jordanie.

Nou, C., hou vol. Succes met de laatste loodjes en wellicht tot snel in het volgende internetcafe.

x Clasine